Wie ben ik;
Wouter Fremery
Wat doe ik;
Vrijwilliger stichting Groot Hart
“Ik ben sinds dag 0 vrijwilliger bij Stichting Groot Hart. Ik heb de medeoprichting meegemaakt en mogen doen.” Groot Hart bestaat sinds 2013. Hoe het idee is ontstaan? “Ik ben zelf de ‘medische man’ geweest van Rob Kamphues toen hij nog racete. Er waren altijd de pauzes waar niks gedaan mocht worden. Toen bedachten we; wat als we nou wat kunnen doen voor zieke kinderen? Samen met nog twee andere vrienden zijn we begonnen met brainstormen. In oktober tijdens een van de laatste races zijn we naar Zandvoort gegaan met een familie om te kijken hoe het ging. En het jaar daarop zijn we doorgegaan.” Het is langzamerhand steeds groter geworden. “Je pakt alle mogelijke middelen die er zijn om de stichting een goed hart toe te dragen. Ik zeg altijd; ik ben vliegende keep. Ik doe alles wat nodig is. Van auto’s naar het circuit brengen tot het begeleiden van de gezinnen en tot het opwarmen van de knakworsten.”
Een groot voorrecht
“Ik ben vrijwilliger, omdat ik wat voor de zieke kinderen wil doen. Ik zeg altijd; Beter maken kunnen we ze niet, we kunnen ze wel één dag niet ziek laten voelen. Als je dat hierdoor kan doen, is dat een groot voorrecht.” De kinderen worden geholpen bij het in- en uitstappen in de raceauto. “Ik zet de kinderen vast en mag het vizier dichtdoen als ze wegrijden. Je gaat met spanning weg. Maar hoe dichter ze bij het punt van uitstappen komen hoe groter die glimlach wordt. Dat is het mooiste moment, dat vizier opendoen en dan die ogen zien. Die grote glimlach in dat helmpje. Dat is gewoon geweldig!”
Het mooiste hoogtepunt?
“Er zijn dingen die ik zelf mooi vind, puur door de ervaring. Zo zijn er families waar we nog vanaf dag één van ons eerste evenement in Etten-Leur nog contact mee hebben. Ook daar zitten hele mooie verhalen achter. Maar is dat mooier als die van iemand anders? Nee, ik denk het niet. In denk dat alle hoogtepunten van iedereen even mooi zijn, maar allemaal op een eigen manier. Ik heb wel zelf een paar hoogtepunten, maar ik kan er geen een uitpikken, of ik doe het niet. Het gaat niet om mijn hoogtepunten, het gaat om de hoogtepunten van de kinderen en de families die er zijn. En die moeten wij maken of proberen te maken.”
