Wie ben ik;
Ward Rosier
Wat doe ik;
Vrijwilliger stichting Groot Hart
Ward Rosier is al 5 jaar vrijwilliger bij Stichting Groot Hart. Tijdens de coronatijd werd hij gevraagd om een keer in te vallen als coureur.
“Ik heb op zolder mijn racetas weer opgezocht. Die had ik jaren niet gezien. Toen ontdekte ik de combinatie van mijn ervaring als skileraar met kinderen en de autosport. Ik heb ook een zoon die sinds zijn zevende diabetes heeft. Toen kwamen al die dingen bij elkaar.”
Hij is een tijdje reservecoureur geweest, maar inmiddels is hij doorgegroeid tot iemand die meedenkt en veel achter de schermen doet. Van het verwelkomen van de gezinnen, tot alles helpen klaarzetten en het repareren van de auto. “Gaandeweg ben ik er heel nauw bij betrokken geraakt, en met veel plezier!”
Zijn mooiste herinneringen?
“Het is één grote mooie herinnering, om het samen te vatten. Ik vind het nog steeds leuk om een rondje met de raceauto te rijden, maar voor mij gaat het meer om hoe leuk het kind het vindt.”
Hij vertelt over een jongen die niet kan praten, maar tijdens de rit maakte hij met zijn ogen duidelijk dat hij verder wilde rijden. “Hij kan het niet zeggen, je kunt hem niks vragen, maar je ziet aan zijn ogen dat hij de dag van zijn leven heeft.” Ook zijn begeleider bevestigde dat. “Dan besef je waar je het voor doet; zo’n jongen een geweldige dag bezorgen.”
“De kinderen zijn het hele jaar bezig zijn met hun ziekte. Tijdens een dag met Stichting Groot Hart moet het daar vooral niet om draaien.”
Dichtbij jezelf blijven
“Vooraf krijgen de vrijwilligers beknopte informatie over de kinderen. In het begin las ik mij altijd in, omdat ik bang was iets verkeerd te zeggen. Maar ik heb geleerd dat dat allemaal niet uitmaakt. Je kunt meer zeggen dan je soms denkt, zolang je maar dichtbij jezelf blijft.”
Ward vertelt ook over een jongen die in eerste instantie niet in de raceauto durfde te stappen. “Na een gesprek durfde hij toch mee voor een opwarmrondje. Na de derde bocht ging zijn duim al omhoog.” Dat betekent dat het harder mag. “Toen was ik een beetje trots op mezelf, omdat ik de sleutel had gevonden om hem over te halen. Daarna zijn we een beetje maatjes voor de rest van de dag. Dat is onbetaalbaar.”
Ook de ontmoetingen met kinderen met het syndroom van Down zijn hem bijgebleven.
“Van een afstand lijkt het misschien anders, maar als je er middenin staat, zijn het prachtige mensen. De spontaniteit en eerlijkheid is onbetaalbaar. Wat mij betreft mag Chantal wel vaker kinderen met het syndroom van Down uitnodigen.”
Auteur: Marije Arends
Fotograaf: Mick de Jong
